زمين و آسمان مكه نورباران بود و موج عطر گل ميپيچيد، اميد زندگي در جان موجودات ميجوشيد، هوا آغشته از عطر بهاران بود، شبي رويايي بهشهر مكه ميخنديد، صداي حمد و تهليل شباويزان خوش آهنگ به سوي كهكشان روانه بود.
سپيده دم جمعه ۱۷ربيعالاول سال عامالفيل، ۵۷۱سال پس از ميلاد مسيح (مطابق با ۲۸نيسان نوري) در گوشهاي از حجاز و در نزديكي كانون يكتا پرستي "كعبه" در منطقهاي به نام شعب ابيطالب، نوري به سوي آسمان بلند شد و محمد (صلی الله و علیه و آله و سلم) در حاليكه ذكر "اللهاكبر الحمدالله كثيرا و سبحانالله بكره و اصيلا" برلب داشت، گام بر جهان خاكي نهاد.
پسري زيباتر از ماه و تابنده تر از خورشيد چشم بر جهان گشود، محمد(صلی الله و علیه و آله و سلم) درحالي متولد شد كه پنج ماه از وفات پدرش عبدالله ميگذشت و او هيچگاه موفق به ديدار پدر نشد و در دامان پر مهر مادر و زير نظر عبدالمطلب پرورش يافت.
مقارن ميلاد اين مولود آسماني، اتفاقها و معجزههاي عجيبي شكل گرفت كه در ذيل به گوشهاي از آنها اشاره ميشود:
به بركت ميلاد پيامبر(صلی الله و علیه و آله و سلم) در آن سال باران بسيار باريد و نعمت فراوان نصيب مردمحجاز شد، به نحوي كه مردم آن سال را بهنام "سنه الفتح" ناميدند.
در همان بامداد تولد پيامبر اسلام (صلی الله و علیه و آله و سلم) همه بتهاي كعبه به يكباره از جاكنده و سرنگون شدند.
- ايوان عظيم مدائن (كاخ شاه ايران) به لرزه درآمد و چهار كنگره آن فرو ريخت.
آتشكده فارس پس از هزاران سال روشنايي، به يكباره خاموش شد.
آب درياچه ساوه در زمين فرو رفت و خشكيد.
آب رود سماوه (بين كوفه و شام) زياد شد و به جريان افتاد.
- از دجله به سوي خانههاي كناره آن آب جاري گشت و نوري تابان از جانب حجاز صعود كرده پخش و به سوي شرق جهان كشيده شد.
- در تمام جهان، هيچ تختي از پادشاهان در جاي خود نماند، مگر اين كه صبح آن شب واژگون شد.
چند روز پس از تولد محمد (صلی الله و علیه و آله و سلم)، "حليمه سعديه" يكي از بانوان پاك سرشت مكه وي را براي شيردهي به سوي خانواده خود برد و چهار سال از محمد (صلی الله و علیه و آله و سلم) نگهداري و مراقبت كرد و دراين مدت حوادث عجيب و فوقالعادهاي مشاهده كرد.
محمد (صلی الله و علیه و آله و سلم) بيش از دو سال مهر و محبت مادري را درك نكرد و در سن شش سالگي از اين نعمت بزرگ محروم شد، آمنه براي ديدار خويشاوندان به يثرب رفته بود كه هنگام بازگشت در روستاي ابوا (كه بين مكه و يثرب قرار داشت) از دنيا رفت. (سيره ابن هشام: ج ،۱ص .(۱۷۷پس از مادر، محمد (صلی الله و علیه و آله و سلم) توسط عبدالمطلب سرپرستي ميشد ولي اين آسايش ديري نپاييد و بيش از دو سال نگذشته بود كه جد گرامي پيامبر(صلی الله و علیه و آله و سلم) نيز لباس سفر برتن كرد و به سوي حق شتافت.
پس از عبدالمطلب، ابوطالب عموي بزرگ محمد(صلی الله و علیه و آله و سلم) و پدر بزرگوار اميرمومنان علي (علیه السلام) وي را به كانون گرم خويش پذيرفت و چون پدري مهربان، آنچه در وجود داشت، براي نگهباني و نگهداري محمد(صلی الله و علیه و آله و سلم) به كار گرفت و تا آخرين لحظه زندگي از كوچكترين خدمت به او دريغ نكرد.
القاب پيامبر:
پيامبر اكرم (صلی الله و علیه و آله و سلم) در قرآن چهار مرتبه با نام محمد و يك مرتبه با نام احمد خوانده شده است.
يك يهودي از پيامبر (صلی الله و علیه و آله و سلم) پرسيد: چرا نام تو محمد، احمد، بشير و نذير است؟ پيامبر(صلی الله و علیه و آله و سلم) پاسخ داد: "محمد" از اين روست كه در زمين محمود (ستوده شده) هستم، "احمد" از آن روست كه من در آسمان ستودهتر از زمينم، اما "بشير" بدان جهت است كه پيروان خدا را به رحمت الهي مژده ميدهم و "نذيرم" كه گنهكاران را از دوزخ ميترسانم.
پيامبر (صلی الله و علیه و آله و سلم) را غالبا با القاب مصطفي (برگزيده) و خاتمالنبيين (آخرين پيامبران) ميخواندند و مشهورترين كنيه پيامبر(ص)، ابوالقاسم است.
روز ولادت رسول اكرم (صلی الله و علیه و آله و سلم) و روز ولادت امام ششم امام صادق (علیه السلام) با هم مصادف شده و دو ولادت بزرگ در اين روز واقع شده است.
امام جعفرصادق(علیه السلام) روز جمعه، هنگام طلوع فجر و بهروايتي در روز دوشنبه، ۱۷ربيع الاول سال ۸۳قمري ديده به جهان گشود و عالم انساني را با انوار طيبه خويش تابناك كرد.
پدرش امام محمد باقر(علیه السلام) وي را به نام عموي نياكانش جعفر طيار، "جعفر" نام نهاد، حضرت جعفربن محمد (علیه السلام) داراي يك كنيه معروف به نام "ابوعبدالله" و دو كنيه به نامهاي "ابواسماعيل" و "ابوموسي" و داراي القاب صادق، صابر، طاهر و فاضل است.
مادر گرامي امام جعفر صادق (علیه السلام)، فاطمه، معروف به "ام فروه" از زنان نيكوكار عصر خويش بود و از لحاظ فضيلت و منقبت، سرآمد زنان روزگار خود بشمار ميآمد.
امام جعفر صادق (علیه السلام) مدت ۱۲سال، حيات با بركت جدش امام زين العابدين (علیه السلام) را درك كرد و از مكتب تربيتي و علمي وي بهره وافر يافت، همچنين آن حضرت مدت ۳۲سال از وجود شريف پدرش امام محمد باقر(علیه السلام) برخوردار بود و در تمام رويدادهاي مهم در كنار پدر ارجمندش قرار داشت.
مدت امامت امام جعفر صادق ( ۳۳سال و ۱۰ماه) بود و در ايام زندگي با بركتش با خلافت غاصبانه چند تن از خلفاي اموي و دو تن از خلفاي عباسي معاصر بود.
منبع: ایرنا
+ نوشته شده توسط منتظر در جمعه هفدهم فروردین 1386 و ساعت
1:45 |